รัฐบาลคอมมิวนิสต์เวียดนามประกาศต้องการนำโบสถ์คาทอลิกแห่งหนึ่งในสังฆมณฑลวิง (ทางใต้ของฮานอย 334 กิโลเมตร) มาเป็นของตนเอง เพื่อพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและสร้างรีสอร์ทให้ชาวต่างชาติพักแรม  โบสถ์ดังกล่าวถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ.1887 ตามสถาปัตยกรรมโปรตุเกสและยังได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวัดคาทอลิกที่สวยงามสุดในเวียดนาม

            กระนั้น ค.ศ.1968 ในระหว่างสงครามเวียดนาม วัดแห่งนี้ได้ถูกกองทัพอเมริกา “ทิ้งบอมบ์” เข้าใส่ ความเสียหายที่ตามมาก็คือทุกอย่างหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงแค่หอระฆังกับโครงสร้างส่วนหน้าของวัดเท่านั้น  และแม้จะเหลือเพียงโครงสร้างและไม่สามารถบูรณะสู่สภาพดังเดิมแล้วก็ตาม แต่ความงดงามยังเป็นที่เลื่องลือไม่เสื่อมคลาย

 

 

 

            ย้อนกลับไปเมื่อ ค.ศ.1996  รัฐบาลเวียดนามก็ได้ส่งจดหมายหยั่งเชิงสังฆมณฑลวิง โดยมีใจความว่า “เป็นไปได้ไหมที่จะมอบวัดแห่งนี้ให้รัฐบาล เพื่อสร้างอนุสรณ์สถานสงครามเวียดนามและปรับปรุงเป็นแหล่งท่องเที่ยว”  แน่นอนว่าคำตอบที่รับคือ “ไม่”

            10 ปีต่อมาใน ค.ศ.2006  รัฐบาลคอมมิวนิสต์ก็ได้ส่งคำร้องขออีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาก็ยังคงเหมือนเดิม  นับจากนั้นเป็นต้นมา ผู้นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก หรือที่เรียกว่า "คริสตัง" ของสังฆมณฑลวิงก็ได้ถูกเบียดเบียนและถูกลอบทำร้ายอยู่เนืองๆ

            วันที่ 21 กรกฏาคม 2552...  คริสตังสังฆมณฑลวิง ประกอบด้วย  พระสงฆ์ 170 องค์  นักบวชชายหญิง 420 องค์  และสัตบุรุษกว่า 500 คน  ได้ร่วมกันเดินขบวนเรียกร้องให้รัฐบาลหยุดการเบียดเบียนพวกเขา  ทว่า ระหว่างการเดินขบวน เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้เข้ามาปฏิบัติการ “สลายด้วยการใช้ไม้กระบองฟาด”  และผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุด ได้แก่ “คุณพ่อพอล เหงียน” และ “คุณพ่อปีเตอร์ เหงียน”

            โดยคุณพ่อพอลถึงขนาดซี่โครงหักจากการเข้าไปช่วยซิสเตอร์ที่กำลังจะถูกฟาดด้วยไม้กระบอง  ส่วนคุณพ่อปีเตอร์มีอาการ “โคม่าปางตาย”  เนื่องจากถูกพวกนักเลงที่ดักรอ “จับโยนลงมาจากหน้าต่างของโรงพยาบาล”  เป็นเหตุให้หัวฟาดพื้น + เลือดคั่งในสมอง + ฟันหน้าหัก 4 ซี่ + แขนหัก  ระหว่างการเดินทางไปเยี่ยมคุณพ่อพอลที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล

 

            ทันทีที่ข่าวการทำร้ายคุณพ่อทั้งสองถูกเผยแพร่  คริสตังในเวียดนามไม่ว่าจะเป็นโฮจิมินห์  ฮานอย  แหงแอม  ฮาตั๋น  ด่องฮอย  และกว๋างเบิ่น  ก็ประสานกายและใจเป็นหนึ่งเดียวกับสังฆมณฑลวิง  ทุกสังฆมณฑลที่กล่าวมาได้จัดการสวดภาวนาทำวัตรเย็นและจุดเทียนวอนขอสันติภาพจากพระเจ้าร่วมกัน

            กระนั้น รัฐบาลก็ยังไม่หยุดทำร้ายคริสตัง  โดยเฉพาะที่เมืองด่องฮอย ทางการท้องถิ่นประกาศให้เป็น “พื้นที่ปลอดคริสตัง”  ซึ่งตำรวจสามารถจับกุมผู้ที่แสดงตนเป็นคริสตังได้ทันที และห้ามขายอาหารแก่คริสตังทุกคน!!

            วันที่ 29 กรกฎาคม 2552  สื่อทุกแขนงของรัฐบาลเวียดนามยังคง “ปิดข่าว” การทำร้ายคริสตังด้วยความรุนแรงที่เมืองวิง  ทว่า สื่อมวลชนต่างประเทศ อาทิ “สำนักข่าวรอยเตอร์ส” และสื่อมวลชนคาทอลิกหลายสำนัก ได้รายงานข่าวการเบียดเบียนคริสตังออกสู่สาธารณชน

            แต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงของเวียดนามกลับออกมาปฏิเสธว่า “การเบียดเบียนคริสตังเมืองวิงเป็นแค่ข่าวลือ”

            คล้อยหลังไม่ถึงชั่วโมงหลังการให้สัมภาษณ์ดังกล่าว  เว็บไซต์สังฆมณฑลวิงก็ได้เผยแพร่ภาพการผ่าตัด “คุณพ่อปีเตอร์ เหงียน” ผู้ถูกจับโยนลงมาจากตึกทันที  อย่างไรก็ดี หลังจากนั้นประมาณ 30 นาที เว็บไซต์สังฆมณฑลวิงก็ถูกรัฐบาลคอมมิวนิสต์สั่งระงับการเข้าชม

            วันที่ 3 สิงหาคม 2552  คริสตังในเวียดนามกว่า 500,000 คน ได้ร่วมกันเดินขบวนประท้วงรัฐบาลตามเมืองใหญ่ของประเทศ  โดย “ทีน่า ตั๋น” คริสตังชาวเวียดนามคนหนึ่งได้กล่าวว่า “ความรุนแรงในสังฆมณฑลวิงเป็นเรื่องยากที่จะยุติ  อย่างน้อยๆ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้คริสตังเมืองวิงต้องดำเนินชีวิตอยู่ในอันตราย  เพราะคนทั่วไปถูกล้างสมองให้เกลียดคริสตังไปแล้ว”

            เหตุว่าสื่อมวลชนของรัฐบาลพยายามสร้างกระแสว่า คริสตังเวียดนามต้องการรักษาโบสถ์ดังกล่าวเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน แทนที่จะมอบให้รัฐบาลนำไปพัฒนาสร้างประโยชน์ให้ประเทศ

 

พระศาสนจักรคาทอลิกเวียดนาม จัดการสวดทำวัตรเย็น
วอนขอสันติภาพให้คริสตังในประเทศ

            วันที่ 11 สิงหาคมที่ผ่านมา  รัฐบาลเวียดนามเริ่มทนกระแสกดดันจากนานาชาติไม่ไหว อาทิ องค์การนิรโทษกรรมสากลได้ออกแถลงการณ์ประณามการใช้ความรุนแรงกับคริสตังผู้ บริสุทธิ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “การจับคุณพ่อปีเตอร์โยนลงมาจากตึก” ถือเป็นการกระทำที่ป่าเถื่อนเป็นอย่างมาก

           รัฐบาลเวียดนามจึงตัดสินใจปล่อยคริสตัง 4 คนที่ถูกจับจากเหตุการณ์สลายการชุมนุมเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม  แต่ก็ยังคงเหลืออีก 3 คนซึ่งถูกขังอยู่ที่กรุงฮานอย  นอกจากนี้ รัฐบาลยังได้เชิญพระสังฆราชแห่งสังฆมณฑลวิงมาปรึกษาหารือยุติความรุนแรงดังกล่าว  แต่พระสังฆราชได้หยุดอยู่นิ่งเฉย ด้วยเกรงว่าถ้าไปเจรจาอาจมิได้รับความปลอดภัย