วันนี้ขออัญเชิญบทความจากหนังสือของมูลนิธิร่วมจิตต์น้อมเกล้าฯ
เพื่อเยาวชนมาเผยแพร่พี่ๆน้องๆ ให้ทราบกันผมอ่านแล้วดีมาก
อยากแบ่งปันความรู้สึกดีๆ ให้พี่ๆน้องๆทุกคน

ในหลวงของเรา...มหากษัตริย์ยอดกตัญญู

ลูกทุกคน รู้กันอยู่แล้วว่า ความหวังของแม่มีต่อลูก 3 หวังคือ

ยามแก่เฒ่า หวังเจ้า เฝ้ารับใช้
ยามป่วยไข้ หวังเจ้า เฝ้ารักษา
เมื่อถึงยาม ต้องตาย วายชีวา
หวังลูกช่วย ปิดตา เมื่อสิ้นใจ

ความหวังของแม่ทั้ง 3

ในหลวงปฏิบัติได้ครบถ้วน...สมบูรณ์ เป็นตัวอย่างที่ดีที่ที่สุดให้พวกเรา

ในหลวงทำกับแม่ยังไง?


หวังที่ 1 ยามแก่เฒ่า...หวังเจ้า...เฝ้ารับใช้

ใครเคยเห็นภาพที่สมเด็จย่า เสด็จไปในที่ต่างๆ
แล้วมีในหลวง...ประคองเดินไปตลอดทาง...เคยเห็นไหม?
ใครเคยเห็นยกมือขึ้น.....ขอบคุณ.....เอามือลง

ตอนสมเด็จย่าเสด็จไปไหนเนี่ย.....มีคนเยอะแยะ.....มีทหาร
มีองครักษ์......มีพยาบาล.....ที่คอยประคองสมเด็จย่าอยู่แล้ว
แต่ในหลวงบอกว่า...

"ไม่ต้อง...คนนี้....เป็นแม่เรา...เราประคองเอง
ตอนเล็กๆ แม่ประคองเรา.....สอนเราให้เดิน
หัดให้เราเดิน.....เพราะฉะนั้นตอนนี้แม่แก่แล้ว.....เราต้องประคองแม่เดิน
เพื่อเทิดพระคุณท่าน.....ไม่ต้องอายใคร"

เป็นภาพที่.....ประทับใจมาก.....
เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ท่านกตัญญูต่อแม่.....ประคองแม่เดิน

ประชาชนที่มาเฝ้ารับเสด็จ.....สองข้างทาง ฝั่งนี้ 5,000 คน ฝั่งโน้น 8,000 คน
ยกมือขึ้น.....สาธุ.....แซ่ซ้อง.....สรรเสริญ..... "กษัตริย์ยอดกตัญญู"

ในหลวง.....เดินประคองแม่.....คนเห็นแล้ว.....เขาประทับใจ
ถ่ายรูป.....เอามาทำปฏิทิน.....ติดไว้ที่บ้าน
เพื่อแสดงความเคารพ กราบไหว้

ลองหันมาดูพวกเรา.....ส่วนใหญ่ เวลาออกไปไหน แต่งตัวโก้.....
ลูกชายแต่งตัวโก้.....ลูกสาวแต่งตัวสวย.....แต่เวลาเดิน.....
ไม่มีใครประคองแม่.....กลัวไม่โก้.....กลัวไม่สวย

ข้าราชการ.....แต่งเครื่องแบบเต็มยศ.....ติดเหรียญตรา.....เหรียญกล้าหาญ....เต็มหน้าอก
แต่เวลาเดิน.....ไม่กล้าประคองแม่.....กลัวไม่สง่า.....กลัวเสียศักดิ์ศรี.....
ประคองแม่.....เป็นเรื่องของคนใช้.....หลายคนไม่กล้าทำ.....อาย.....

เวลาทำดี.....ไม่กล้าทำ.....อาย.....
เวลาทำชั่ว.....กล้า.....ไม่อาย.....

หลังงานพระบรมศพสมเด็จย่า.....เสร็จสิ้นลงแล้ว
ราชเลขาฯของสมเด็จย่ามาแถลงในที่ประชุม.....ต่อหน้าสื่อมวลชนว่า.....
ก่อนสมเด็จย่าจะสิ้นพระชนป์ปีเศษ ตอนนั้นทรงมีพระชนมายุ 93 พรรษา

ในหลวงเสด็จจากวังสวนจิตรลดาไปวังสระปทุมตอนเย็นทุกวัน
ไปทำไมครับ?.....ไปกินข้าวกับแม่.....ไปคุยกับแม่.....ไปทำให้แม่....ชุ่มชื่นหัวใจ.....

โอ้โห! ขนาดนี้เชียวหรือในหลวงของเรา
เสด็จไปกินข้าวมื้อเย็นกับแม่.....สัปดาห์ละกี่วัน?.....5 วัน.....
มีใครบ้างไหมครับ?.....ที่อยู่คนละบ้านกับแม่แล้วไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน

หายาก.....

ในหลวงมีโครงการเป็นร้อยเป็นพันโครงการ.....
มีเวลาไปกินข้าวกับแม่.....สัปดาห์ละ 5 วัน

พวกเรา ซี7 ซี5 ร้อยเอก พลตรี อธิบดี ปลัดกระทรวง ผอ. ผช.ผอ.
ไม่เคยไปกินข้าวกับแม่.....บอกว่า.....งานยุ่ง

แม่บอกว่าให้พาไปกินข้าวหน่อย.....บอกไม่มีเวลา จะไปตีกอล์ฟ
ไม่มีเวลาพาแม่ไปกินข้าว.....แต่มีเวลาไปตีกอล์ฟ.....เห็นตัวเองหรือยัง?

พ่อ แม่ แก่แล้วก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง.....ฝนตก.....น้ำเซาะ.....อีกไม่น่านก็โค่น
พอถึงวันนั้นเราไม่มีท่านให้กราบแล้ว......

ในหลวงจึงตัดสินพระทัย.....ไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน
เมื่อตอนที่สมเด็จย่ามีพระชนมายุ 93 พรรษา

สัปดาห์หนึ่งมี 7 วัน ในหลวงไปกินข้าวกับแม่ 5 วัน อีก 2 วันไปไหนครับ?

ดร.เชาวน์ ณ ศีลวันต์.....องคมนตรีบอกว่า.....
ในหลวงถือศีล 8 วันพระ ถือศีล 8 นี่ยังไง?
ต้องงดข้าวเย็น เลยไม่ได้ไปหาแม่.....วันนี้เพราะถือศีล

อีกวันหนึ่งที่เหลือ?.... อาจจะกินข้าวกับพระราชินี.....กับคนใกล้ชิด....
แต่ 5 วัน.....ให้แม่ เห็นภาพชัดไหมครับ?.....

ทุกครั้งที่ในหลวงไปหาสมเด็จย่า.....จะต้องเข้าไปกราบที่ตัก.....
แล้วสมเด็จย่า.....จะดึงตัวในหลวงเข้ามากอด.....กอดเสร็จก็หอมแก้ม.....
ใครเคยเห็นภาพสมเด็จย่า.....หอมแก้มในหลวงบ้าง?

ถ้ามีต้องเอาไปใส่กรอบ....เป็นความรักของแม่ที่มีต่อลูกอย่างยอดเยี่ยม
ตัวแม่เองคือสมเด็จย่า.....ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์
เป็นคนธรรมดา สามัญชน เป็นเด็กหญิงสังวาลย์

เกิดหลังวัดอนงค์.....เหมือนเด็กทั่วไป เหมือนพวกเราทุกคนในนี้นี่แหละ
ในหลวงน่ะ.....เกิดมาเป็นพระองค์เจ้า เป็นลูกเจ้าฟ้า
ปัจจุบันเป็นกษัตริย์.....เป็นพระเจ้าแผ่นดินอยู่เหนือหัว

แต่ในหลวง.....ที่เป็นพระเจ้าแผ่นดิน.....
ก้มลงกราบ.....คนธรรมดา.....ที่เป็นแม่
หัวใจลูก.....ที่เคารพแม่.....กตัญญูกับแม่อย่างนี้หาไม่ได้อีกแล้ว.....

คนบางคน.....พอเป็นใหญ่เป็นโต.....ไม่กล้าไหว้แม่.....
เพราะแม่มาจากเบื้องต่ำ.....เป็นชาวนา..เป็นพ่อค้าแม่ค้า.....เป็นลูกจ้าง
แต่ในหลวง.....เทิดแม่ไว้เหนือหัว.....นี่แหละคือความหอม.....

นี่คือเหตุที่สมเด็จย่า.....หอมแก้มในหลวงทุกครั้ง.....
ท่านหอมความดี.....หอมคุณธรรม.....ของในหลวง

หอมเสร็จก็ร่วมโต๊ะเสวย.....ตอนกินข้าวนี่.....
ปกติ.....แค่เห็นลูกมาเยี่ยม.....ก็ชื่นใจแล้ว
นี่ลูกมาเยี่ยมยิ่งปลื้มใจ.....

แม่ทั้งหลาย.....ลองคิดดูซิ.....อะไรอร่อยๆ
ในหลวงจะตักให้แม่.....อันนี้อร่อย.....แม่ลองทาน
รู้ว่าแม่ชอบทานผัก.....หยิบผักมาม้วนใส่ช้อนแม่
เอ้าแม่ทานซะ ของที่แม่ชอบ

แทนที่จะกินแค่ 3 คำ 5 คำ ก็เจริญอาหาร กินได้เยอะ
เพราะมีความสุขที่ได้กินข้าวกับลูก

กินเสร็จ.....ก็นั่งคุยกับแม่.....ในหลวงดำรัสกับแม่ว่าไงรู้ไหม?.....
ตอนในหลวงเล็กๆ แม่เคยสอนอะไรที่สำคัญ
"อยากฟังแม่สอนอีก" เป็นยังไงบ้าง.....

เป็นกษัตริย์ปกครองประเทศ อยากฟังแม่สอนอีก.....
พวกเราเป็นยังไง.....เราคิดว่า เรารู้มาก จบปริญญา

เราเรียนสูง แต่แม่จบแค่ ป.4 เวลาแม่สอน.....ตะคอกแม่.....กระทืบเท้าใส่แม่.....
เบื่อจะตายอยู่แล้ว.....รำคาญ.....พูดซ้ำซาก.....เมื่อไหร่จะหยุดพูดสักที.....

เราเหยียบย่ำ..หัวใจแม่

พอสมเด็จย่าสอน.....ในหลวงจะเอากระดาษมาจด.....

มีอยู่เรื่องหนึ่งสมเด็จย่าเล่าว่า
ตอนเรียนหนังสือที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
ในหลวงยังเล็กอยู่เข้ามาบอกว่า อยากได้จักรยานเพื่อนๆ เขามีจักรยานกัน

แม่บอกว่า.....ลูกอยากได้จักรยาน.....ลูกก็เก็บสตางค์.....ที่แม่ให้ไปโรงเรียนซิ.....
เก็บมาหยอดกระปุก วันละเหรียญ.....สองเหรียญ

ถ้าเป็นบางคน พอลูกขอรีบกดปุ่ม ATM ให้เลย
ลูกก็ฟุ้งเฟ้อ.....ฟุ่มเฟือย.....
เหลิง.....หลงตัวเอง.....

พอโตขึ้น.....ขับรถเบนซ์ชนตำรวจก็ได้.....ยิงตำรวจก็ได้
เพราะหลงตัวเอง พ่อตนใหญ่ เห็นไหม.....
ตามใจเทิดทูน....จนเสียคน.....

แต่สมเด็จย่า เป็นยอดคุณแม่ สอนให้ประหยัด ให้ยืนอยู่บนขาของตัวเอง
พอถึงวันปีใหม่สมเด็จย่าก็บอก ปีใหม่แล้วเราไปซื้อจักรยานกัน
แคะกระปุกดูซิว่ามีเงินเท่าไหร่.....เสร็จแล้วก็แถมให้
มากกว่าเงินในกระปุกอีก.....ให้เงินลูกไม่ได้ให้เปล่า

สอนให้ประหยัด อยากได้อะไรต้องเริ่มจากตัวเรา.....
คำสอนนั้นติดตัวในหลวงมาจนทุกวันนี้.......


หวังที่ 2 ยามป่วยไข้...หวังเจ้า...เฝ้ารักษา

ดูว่าในหลวง.....ทำกับแม่ยังไง.....?

สมเด็จย่า.....ประชวรอยู่ที่ รพ.ศิริราช.....ในหลวงไปเยี่ยม.....
ตอนไหนครับ?.....ไปเยี่ยมตอนตี1 ตี2
ตอนตี4เศษ.....จึงเสด็จกลับ.....ไปเฝ้าแม่วันละหลายๆชั่วโมง

แม่.....พอเห็นลูกมาเยี่ยมก็หายป่วยไปแล้วครึ่งหนึ่ง.....
ทีมแพทย์ที่รักษาสมเด็จย่า..เห็นในหลวงมาเยี่ยม.....มาประทับ.....
ก็ต้องฟิต.....ตามไปด้วย.....

ต้องปรึกษาหารือกันตลอดว่าจะรักษายังไง.....จะเปลี่ยนยาไหม?
ลองหันมาดูตัวเราเองซิ.....ตอนพ่อแม่ป่วย.....
โผล่หน้าเข้าไปดูหน่อยนึงถามว่า อาการเป็นยังไง.....?

พ่อแม่ยังไม่ทันตอบ.....ฉันมีธุระ งานยุ่ง ต้องไปแล้ว
โผล่หน้าไปพอเป็นมารยาท.....แล้วก็กลับ.....เราไม่ได้ไปเพราะความกตัญญู.....
เราไม่ได้ไปเพื่อทดแทนคุณท่าน.....น่าอายไหม?

คราวหนึ่ง.....ในหลวงป่วย.....สมเด็จย่าก็ป่วย.....ไปอยู่ศิริราชด้วยกัน.....
อยู่กันคนละมุมตึก.....ตอนเช้าในหลวงเปิดประตูแอ๊ด.....ออกมา.....
พยาบาลกำลังเข็นสมเด็จย่า..ออกมารับลมผ่านหน้าห้องพอดี...

ในหลวงพอเห็นแม่....รีบออกจากห้อง.....มาแย่งพยาบาลเข็นรถ
มหาดเล็กกราบทูลว่า.....ไม่เป็นไร.....ไม่ต้องเข็น
มีพยาบาลเข็นให้อยู่แล้ว

ในหลวงรับสั่งว่า ....
"แม่ของเรา.....ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น.....เราเข็นเองได้"

นี่ขนาดเป็นพระเจ้าแผ่นดิน.....เป็นกษัตริย์.....ยังมาเดินเข็นรถให้แม่.....
ยังมาป้อนข้าว.....ป้อนน้ำ.....ป้อนยาให้แม่.....เห็นภาพนี้แล้วซึ้ง

มาดูต่อ


หวังที่ 3 เมื่อถึงยาม..ต้องตาย..วายชีวา...หวังลูกช่วย...ปิดตาเมื่อสิ้นใจ

วันนั้น.....ในหลวง.....เฝ้าสมเด็จย่าอยู่จนถึง ตี4 ตี5 เฝ้าอยู่ทั้งคืน
จับมือแม่...กอดแม่..ปรนนิบัติแม่...จนกระทั่งแม่...แม่หลับ จึงเสด็จกลับ

พอไปถึงวัง.....เขาโทรศัพท์มาบอกว่า.....สมเด็จย่าสิ้นพระชนม์

ในหลวง.....รีบเสด็จกลับไปศิริราช.....เห็นสมเด็จย่านอนอยู่บนเตียง.....
ในหลวงทำยังไงหรือครับ?.....

ในหลวงตรงเข้าไป.....คุกเข่า.....กราบลงที่หน้าอกแม่.....
พระพักตร์ในหลวง.....ตรงกับหัวใจแม่...

"ขอหอมหัวใจแม่.....เป็นครั้งสุดท้าย....."

ซบหน้านิ่งอยู่นาน.....แล้วค่อยๆ.....
เงยพระพักตร์ขึ้น.....น้ำพระเนตรไหลนอง.....

ต่อไปนี้.....จะไม่มีแม่ให้หอมอีกแล้ว.....
เอามือ.....กุมมือแม่ไว้.....มือนิ่มๆที่ไกวเปลนี้แหละที่ปั้นลูก.....
จนได้เป็นกษัตริย์.....เป็นที่รักของคนทั้งบ้านทั้งเมือง.....

ชีวิตลูก.....แม่ปั้น.....
มองเห็นหวี...ปักอยู่ที่ผมแม่...ในหลวงจับหวี...

ค่อยๆหวีผมให้แม่..หวี..หวี...หวี... หวี...
ให้แม่สวยที่สุด.....แต่งตัวใหม่แม่.....ให้แม่สวยที่สุด.....

ในวันสุดท้ายของแม่.....

เป็นภาพที่ประทับใจอาจารย์ที่สุด.....เป็นสุดยอดของลูกกตัญญู.....

หาที่เปรียบไม่ได้อีกแล้ว.....


ขอพระองค์ทรงพระเจริญ


(คัดลอกจาก หนังสือมูลนิธิร่วมจิตต์น้อมเกล้าฯเพื่อเยาวชนฯ)